Met zorg gekozen woorden

Sommige dingen zou je het liefst overslaan. Omdat ze zo persoonlijk en pijnlijk zijn. Dit is zo’n stukje. Maar zonder dit stukje zou het verhaal niet compleet zijn. Dit is namelijk precies waarom Sylvano een hulphond heeft gekregen. Zoals er geen dag is zonder nacht, zo hoort ook dit deel bij zijn leven.

En Sylvano wil dat het verteld wordt, omdat hij hoopt dat mensen hem dan beter begrijpen. Mensen zien vaak niets aan hem en begrijpen daardoor niet altijd waarom sommige dingen moeilijk voor hem zijn. Dat kan voor Sylvano extra stressvol zijn. En dat maakt het allemaal nog moeilijker voor hem.

Daarom hebben we met elkaar zorgvuldig gekozen wat we wel én wat we niet vertellen. We hebben een evenwicht gevonden tussen het beschermen van Sylvano’s welzijn en het open zijn, zodat hij beter begrepen wordt. En hoe zwaar het ook is, het voelt nu goed. Dus hier gaan we!

 

Een warm hart

Sylvano lijkt op het eerste gezicht een vriendelijke, blije en sociale jongeman. En dat is hij ook. Maar achter zijn glimlach schuilt ook iets wat je niet meteen ziet. Sylvano heeft veel meegemaakt in de eerste maanden van zijn leven en dat heeft diepe sporen in hem achtergelaten.

 

Een zwaar begin

Stel je voor dat je veel te vroeg geboren wordt, drie maanden voordat je eigenlijk klaar zou zijn om de wereld in te komen. Je bent nog piepklein, je longen werken nog niet goed en je lichaam is nog niet sterk genoeg om zelfstandig te overleven.

Daarom moet je maandenlang in je eentje in een couveuse liggen op de Intensive Care van de baby-afdeling in het ziekenhuis. Je wordt aangesloten op piepende machines en slangen die je helpen ademen.

En er zijn steeds dokters om je heen die elke seconde opletten of alles goed blijft gaan. En die ingrijpen als het misgaat. En dat het dan ook een paar keer heel erg misgaat. Maar dat je elke keer toch gered wordt door die dokters.

Dit is hoe het leven vaak voor extreem vroeg geboren baby’s begint, en het is keihard.

 

Levenslang

Maar zelfs als zo’n baby het redt, stopt de strijd daar niet. Een extreme vroeggeboorte kan grote gevolgen hebben die je hele leven lang meegaan.

Het lichaam en de hersenen hadden nog niet de tijd om zich volledig te ontwikkelen. Dat kan betekenen dat je, zoals Sylvano, altijd snel moe bent, je lichaam minder sterk is, je niet goed tegen veel prikkels kunt, en je overgevoelig bent. Ook het verwerken van ervaringen en het opnemen van nieuwe informatie vraagt meer tijd. 

Daarnaast zijn er snel gevoelens van angst, stress en onzekerheid. Als de eerste maanden van je leven vol strijd en pijn zitten, verankert zich dat diep in je hele systeem.

 

Veerkracht

Toch laten juist deze kinderen vaak zien dat ze vechters zijn. Ze beschikken over een enorme levenskracht. En één van die kinderen is Sylvano. Hij heeft al vanaf dag één moeten knokken en leren omgaan met uitdagingen.

Desondanks barst hij van de levenskracht en doet hij zijn uiterste best met al zijn uitdagingen om te gaan. Elke dag weer!

 

Een dubbel zware last

Maar dat is nog niet alles. Toen Sylvano na drie maanden uit het ziekenhuis was, overkwamen hem meteen daarna nog meer dingen die veel te zwaar waren voor een baby. Wat er precies is gebeurd houden we liever privé, en dat is helemaal oké!

Wat belangrijk is om te weten, is dat de gevolgen van zijn extreme vroeggeboorte, samen met de traumatische gebeurtenissen van daarna, diepe wonden in Sylvano hebben achtergelaten.

Dat zijn geen wonden die je kunt zien, zoals blauwe plekken of gebroken botten die na een tijdje genezen. Deze wonden zitten diep vanbinnen. Ze hebben veranderd hoe Sylvano de wereld ziet, hoe hij zich voelt en hoe hij reageert op alles om hem heen.

 

Een wekker van binnen

In ons lichaam hebben we allemaal een soort alarmsysteem. Het is als een wekker die afgaat wanneer er gevaar dreigt. Bij Sylvano heeft die wekker al heel vroeg in zijn leven veel te vaak, veel te lang en veel te hard moeten werken.

Hij stond vaak ‘aan’ omdat er echt gevaar was. Daardoor raakte de wekker overbelast en werkt dat alarmsysteem niet meer zoals het zou moeten.

Jarenlang merkte Sylvano dat in het dagelijks leven. Zonder een vertrouwde volwassene de buitenwereld ingaan riep zoveel angst en stress op dat hij dat niet deed. Zijn hoofd en lichaam sloegen te vaak alarm en zeiden: ‘Let op! Pas op! Er is gevaar!’ terwijl dat gevaar er op dat moment eigenlijk niet was.

 

Wat er veranderde

Sinds de komst van Bella is daarin veel veranderd.

Sylvano weet dat Bella haar omgeving voortdurend in de gaten houdt en veranderingen eerder opmerkt dan hijzelf. Daardoor leerde hij steeds meer erop te vertrouwen dat hij niet alles zelf hoeft te bewaken.

Bella merkt het ook direct wanneer zijn spanning oploopt. Zij helpt hem om die spanning af te laten vloeien voordat deze zich verder kan opstapelen.

Door de ervaringen die hij samen met Bella opdeed, ontdekte Sylvano steeds meer dat hij de buitenwereld aankan. Tijdens gezamenlijke wandelingen kreeg hij daarin meer ruimte. Hij liep samen met Bella vaker en over grotere afstanden vooruit, terwijl wij op de achtergrond, maar wel in de buurt, aanwezig bleven.

Ook therapie hielp hem om de basis die met Bella was gelegd verder te verstevigen. Dat zie je inmiddels duidelijk terug in zijn dagelijks leven. Sylvano stapt op goede dagen, zonder Bella, op de fiets om bijvoorbeeld een boodschap bij de buurtwinkel te halen. Iets wat eerder nauwelijks denkbaar was.

Met Bella gaat hij nog niet volledig zelfstandig op pad. Zij is nog in opleiding en tijdens het buiten zijn is er daarom altijd begeleiding in de buurt. Naarmate haar opleiding vordert, kan zij hem in steeds meer situaties ondersteunen en krijgt Sylvano ook samen met haar steeds meer ruimte om zijn weg te gaan.

Er zijn overigens nog wel een paar situaties die veel van hem vragen en waarin spanning, stress en waakzaamheid de overhand hebben. Toch laat Sylvano zich daar niet meer volledig door terugtrekken.

Ook wanneer iets moeilijk blijft, probeert hij stap voor stap verder te komen. De angst bepaalt daardoor niet meer vanzelf wat hij wel en niet kan doen.

 

Kwetsbaar én sterk

Zijn kwetsbaarheid is daarmee niet verdwenen. Sylvano raakt nog steeds snel vermoeid en overprikkeld en heeft tijd, rust en ruimte nodig om dingen op zijn eigen manier te verwerken.

Dat hangt samen met het alarmsysteem dat nog steeds snel en sterk kan reageren. Voor Sylvano is het een lange en loodzware weg geweest om te leren omgaan met alles wat daardoor in zijn hoofd en lichaam gebeurt.

Hij is, samen met ons, steeds op zoek gegaan naar manieren die voor hem werken. Daarbij dacht hij zelf actief mee, probeerde hij dingen uit en ontdekte hij steeds beter wat hem hielp. Zo heeft hij als het ware nieuwe routes voor zichzelf aangelegd om met zijn kwetsbaarheid om te gaan.

Daardoor heeft hij langzaamaan steeds meer grip gekregen op iets wat diep in zijn systeem verankerd ligt.

Bella blijft daarbij van grote betekenis. Zij ondersteunt hem waar dat nodig is en helpt hem om steeds meer ruimte te ervaren om zelfstandig zijn weg te gaan.

Sommige dingen zullen veel van hem blijven vragen. Tegelijkertijd blijft Sylvano zoeken, leren en zich ontwikkelen. En juist daarin woont zijn enorme levenskracht. Hij is sterker dan zijn angsten en sterker dan zijn verleden.

 

Een onzichtbare strijd

Er is nog iets wat het voor Sylvano moeilijk maakt. Als hij angst of stress ervaart op de plekken waar het nog moeilijk voor hem is, ziet bijna niemand aan hem dat er iets aan de hand is.

Wat hij voelt, is dan heel intens en zwaar in zijn hoofd en lichaam. Toch stopt hij dat onbewust meteen weg, uit zelfbescherming. Daardoor lijkt het voor anderen alsof er niets aan de hand is, alsof alles oké is, terwijl er vanbinnen iets heel anders gebeurt.

 

Veilige haven

Als Sylvano thuis is, dan komt alles eruit, net zoals een kurk die uit een fles ploft. De gevoelens van angst en stress die hij heeft vastgehouden, kunnen dan vrijkomen. Soms is dat heel heftig en intens.

Daarom gebeurt dat alleen thuis, omdat hij zich daar volledig veilig voelt.

 

Eenzaam maar niet alleen

Dat de meeste mensen aan de buitenkant niet kunnen zien wat er in Sylvano omgaat, kan soms eenzaam voelen. Gelukkig hoeft hij zijn weg niet alleen te vinden.

Hij heeft mensen om zich heen die hem kennen en begrijpen, krijgt ondersteuning waar dat nodig is en heeft in Bella een maatje gevonden dat hem op een heel bijzondere manier aanvoelt en ondersteunt.

 

Sylvano’s leven: uitdagingen én plezier

Dit alles betekent niet dat Sylvano vaak somber in een hoekje zit. Integendeel! Hij weet als geen ander hoe je ondanks moeilijkheden kunt genieten van de leuke dingen in het leven.

Gamen met zijn vrienden? Daar kan hij helemaal in opgaan. Lachen, nieuwe werelden ontdekken en alles om zich heen vergeten. Maar dat is niet het enige waar Sylvano blij van wordt. Hij kan ook genieten van muziek maken, fietsen, gezelschapsspelletjes spelen en knutselen. Er zijn zoveel dingen die hem plezier geven.

 

Voor elkaar

En vooral is er Bella. Zijn trouwe maatje, die niet alleen voor een flinke dosis plezier zorgt, maar hem ook ondersteunt in het dagelijks leven. Haar opleiding is nog niet afgerond. Toch ondersteunt zij Sylvano al op een manier die zijn zelfstandigheid buitenshuis heeft vergroot.

Maar hun band gaat twee kanten op. Sylvano is er ook voor Bella wanneer zij hem nodig heeft. Bij de dagelijkse zorg, bij bezoeken aan de dierenarts, bij vermoeidheid en eigenlijk bij alles. Hij voelt haar spanning aan en biedt haar rust en nabijheid, net zoals zij dat bij hem doet.

Zo groeien zij samen verder, stap voor stap, als hulphondteam.