Het idee om een hulphond voor Sylvano te overwegen kwam voort uit twee belangrijke wensen: Sylvano’s leven een stukje makkelijker maken en hem helpen zelfstandiger te worden.

Het alledaagse leven brengt voor Sylvano nogal wat uitdagingen met zich mee. Maar hij heeft een goed beeld van waar hij tegenaan loopt en is een doorzetter.

En vooral, Sylvano werkt keihard om steeds een stapje vooruit te zetten.

Gelukkig hoeft hij dat niet alleen te doen. Allerlei deskundigen, van artsen tot gedragsspecialisten, ondersteunen hem op zijn pad.

En ook wij, als familie, vrienden en kennissen, vormen een sterk vangnet om hem heen. Samen zorgen we ervoor dat Sylvano er nooit alleen voor staat.

Sommige dingen bleven echter ondanks alle steun moeilijk voor Sylvano. Zoals het naar buiten gaan zonder een vertrouwde volwassene, want voor Sylvano voelde de buitenwereld onveilig.

Maar nu hij ouder wordt, wil hij over een tijdje misschien weleens gezellig met vrienden op pad kunnen gaan.

Of met een liefje op een bankje in het park zoenen. Daar wil je dan geen volwassene bij hebben natuurlijk.

Maar zover was het nog niet. Het zou al fijn zijn als Sylvano in de wijk eens in zijn eentje kon ronddolen. Maar hoe konden we dat op een voor hem fijne en veilige manier aanpakken?

Samen met Sylvano zijn we op zoek gegaan naar een oplossing. En zo kwamen we op het idee van een psychosociale hulphond.

Een trouwe viervoeter die niet alleen gezelschap biedt, maar ook een brug kan slaan tussen Sylvano en de wereld om hem heen.

De inspiratie voor dit idee kwam voort uit onze warme herinneringen aan onze hond Cayra, onze trouwe cane corso. Zij overleed een aantal jaren geleden, na een lang en goed leven.

Cayra was onze gezelschapshond en Sylvano was dol op haar. Vanaf het eerste moment dat Sylvano bij ons kwam, week zij niet meer van zijn zijde.

Ze hoorde bij zijn leven en haar gezelschap betekende veel voor hem. Op haar eigen zachte manier bood ze steun en geborgenheid aan Sylvano.

Ook na haar overlijden bleef Cayra deel uitmaken van Sylvano’s leven. Haar plek verdween niet en de verbinding met haar bleef bestaan.

Toen we terugdachten aan die hechte band, viel ineens het kwartje.

Wat als een hond bewust een nog grotere steun voor Sylvano zou kunnen worden? Een hond die speciaal voor hem werd uitgekozen en opgeleid om hem te helpen bij de dingen die voor hem moeilijk waren. En die bovendien overal met hem mee naartoe zou mogen. 

En zo ontstond het idee voor een hulphond. Dank je wel lieve Cayra, voor deze geweldige inspiratie!

En zo begon ons denkwerk, voelwerk en speurwerk. Want aan een hulphond begin je niet zomaar.

We zochten uit wat een psychosociale hulphond precies voor Sylvano zou kunnen betekenen, welke mogelijkheden er waren en welke vorm van begeleiding het beste bij hem zou passen.

Ook keken we naar wat zo’n traject praktisch van ons als gezin zou vragen.

Het vraagt om toewijding, kost extra geld en is bovendien een beslissing voor de komende 10 tot 15 jaar. Een hond komt niet alleen om te helpen, maar wordt ook een volwaardig lid van het gezin.

We hebben alles zorgvuldig afgewogen en met elkaar besproken. Hoe langer we ermee bezig waren, hoe sterker het gevoel werd dat dit bij Sylvano en bij ons paste.

En voor Sylvano voelde het als een droom die uit zou komen.

De volgende keuze die we toen maakten was met welk type organisatie we in zee wilden gaan. In Nederland zijn er twee mogelijkheden:

• een kant-en-klare hulphond van ongeveer drie jaar oud;

• een pup die samen met de cliënt en bij de cliënt wordt opgeleid, onder begeleiding van een hulphondorganisatie. Dit traject duurt ongeveer tweeënhalf jaar.

Wij kozen voor de laatste optie. Omdat Sylvano dan vanaf dag één een band zou kunnen opbouwen met de hond, wat hun hechting en samenwerking alleen maar ten goede zou komen.

Natuurlijk brengt deze keuze ook uitdagingen met zich mee. Je weet nooit precies hoe een pup zich ontwikkelt en de training vraagt veel tijd en energie. Maar dat doen we met liefde!

De ruimhartigheid van alle mensen en fondsen raakte Sylvano heel diep van binnen.

Dat mensen hem een hulphond gunden en er zelfs financieel aan wilden bijdragen, hoe klein of groot het bedrag ook was, gaf hem het gevoel dat hij ertoe deed in de buitenwereld.

Voor hem ging het daardoor om veel meer dan alleen het geld dat nodig was om zijn hulphond mogelijk te maken. Achter elke bijdrage zat iemand die hem iets gunde, die in hem geloofde en die wilde helpen om zijn wereld een stukje groter te maken.

Dat besef maakte veel indruk op hem. Al die mensen, bekenden én mensen die hij helemaal niet kende, droegen op hun eigen manier een stukje bij aan iets wat voor hem zo belangrijk was.

Soms praat hij er nog over en dan kan hij dat warme, waardevolle gevoel meteen weer terughalen.

Nogmaals onze hartelijke dank aan iedereen die dit mogelijk maakte!

Ondertussen zochten we naar een geschikte hulphondorganisatie en kwamen uit bij Traumahond, een organisatie die qua werkwijze en begeleiding goed bij ons aansloot.

Daar werd onderzocht of een hulphond bij Sylvano paste en of wij en ons huis geschikt waren voor het traject.

Na akkoord begon de zoektocht naar het juiste ras voor Sylvano. Het werd een spinone Italiano! Deze grote, ruwharige hond is zeer intelligent, vriendelijk, sensitief en geduldig. Perfecte eigenschappen voor een hulphond.

Een spinone denkt daarnaast graag zelf mee en ziet niet altijd meteen het belang in van wat zijn baas van hem vraagt. Maar een zachte, standvastige aanpak doet hierin wonderen.

Bij Cayra had Sylvano ervaren dat mensen door haar stoere uitstraling vaak op afstand bleven. Daarom vond hij het belangrijk dat zijn hulphond een zachte uitstraling zou hebben.

Die zachte uitstraling en robuuste stevigheid gaven voor Sylvano uiteindelijk de doorslag om voor de spinone te kiezen.

Traumahond bracht ons in contact met spinone-fokker Annette Wijnsouw van de kennel Stannamore in Heerle.

Ook Annette onderzocht wat voor vlees ze in de kuip had want ze wil er zeker van zijn dat haar honden goed terecht komen.

Gelukkig werd haar al snel duidelijk dat dit wel goed zat bij ons en Sylvano was daar dolblij mee!

Behalve Traumahond heeft ook de fokker dierenwelzijn hoog in het vaandel staan en dat betekent dat er niet zo vaak een nestje is.

Maar we hadden geluk. Annette vertelde dat ze al een teef en reu op het oog had om binnenkort een nestje mee te vormen.

Wel zou het nog afwachten zijn of er een pup tussen zou zitten die qua karaktereigenschappen aan zou sluiten bij de zorgvraag van Sylvano.

Een stabiel, relaxt en actief teefje.

Toen alles rond was, begon het wachten op een pup. De professionals van Traumahond en Stannamore hielden nauw contact met elkaar en met ons.

Annette betrok ook Sylvano actief bij het hele proces. Hij mocht van te voren moederhond Olga en vaderhond Elmo bezoeken en Annette hield ons op de hoogte van de dracht en de geboorte.

Dat vond Sylvano allemaal heel fijn. En wij ook natuurlijk.

In de avond en nacht van 8 op 9 augustus was het dan eindelijk zover. Alle eer voor Olga, die 10 prachtige pups op de wereld zette.

Sylvano was heel blij en gespannen tegelijk. Zou er een pup tussen zitten die qua karakter bij hem aansloot?

Nou, er waren zelfs twee teefjes die in aanmerking kwamen! Na een week mochten we bij de pups kijken en na nog een week brak het grote feest eindelijk aan.

Sylvano mocht de pups vasthouden! Een moment waar hij lang naar had uitgekeken!

Al heel snel werd duidelijk welke van de twee pups bij Sylvano hoorde.

Oké, hij vond ze allebei schattig en lief maar vanaf het moment dat hij die ene op schoot had leek het beklonken: Sylvano en Bella waren voor elkaar bestemd!

Het was een bijzonder moment, alsof ze allebei al op elkaar hadden gewacht en dachten: ‘eindelijk, we zijn samen’. Wat voelde dat betoverend mooi.

Ondertussen kwam ook een professional van Traumahond bij de pups kijken, zodat tevens vanuit die expertise werd onderzocht of Bella helemaal aan de kwalificaties voor Sylvano voldeed.

We zijn ontzettend blij met deze zorgvuldigheid en met de fijne samenwerking tussen Traumahond en Stannamore.

Het is mede dankzij die toewijding dat wij zeker weten dat Bella de juiste match is voor Sylvano!

Wekelijks mochten we op bezoek komen bij Annette en haar man Merijn, zodat Sylvano vanaf dag één een sterke band met Bella kon opbouwen en lekker met haar kon knuffelen.

Daarnaast was het ook heerlijk om de andere pups te zien opgroeien. Wat een schatjes allemaal.

En wat een gastvrijheid en vriendelijkheid ontmoetten we daar! Annette en Merijn, twee bijzonder fijne mensen, zorgden ervoor dat we ons meteen thuis voelden.

Niets was hen teveel en we leerden bovendien ontzettend veel over de spinone.

Elke week maakte Sylvano trouw met ons de lange rit naar hen toe. Dat  duurde vaak ruim twee, soms wel vier uur, afhankelijk van de files.

Maar hij had het er allemaal voor over want hij was tot over zijn oren verliefd op Bella.

En Annette en Merijn gaven hem alle ruimte om die liefde te laten groeien.

De pups groeiden snel. De kleine lijfjes werden steeds steviger, de pootjes groter en hun koppies kregen steeds meer vorm.

Waar ze in het begin vooral nog piepkleine hoopjes hond waren, zag je steeds duidelijker echte hondjes ontstaan.

En Bella veranderde  natuurlijk net zo hard mee. Elke keer dat we haar zagen, was ze alweer een stukje groter en steviger geworden. Haar snuit werd langer, haar pootjes groeiden flink en steeds meer kwam het hondje tevoorschijn dat zij aan het worden was.

Ook in het contact met Sylvano gebeurde ondertussen van alles. Bella begon hem inmiddels duidelijk te herkennen.

Tussen al die indrukken, geuren en mensen werd hij steeds meer iemand die voor haar vertrouwd was.

Tijdens de uren die ze samen doorbrachten bij Annette en Merijn, groeide die vertrouwdheid verder.

Heel langzaam ontstond zo de basis van wat later hun bijzondere samenwerking zou worden.

En dan, na lange weken wachten was het eindelijk zover. We konden Bella ophalen!

Sylvano had toen al bijna een jaar geduld moeten hebben en die tijd zat ook nog eens vol met onzekerheden of het wel door zou gaan.

Het moment dat Bella in de auto zat en hij wist dat zij nu echt van hem was, dat voelde als een geschenk pur sang voor hem, dat was een zeer emotioneel moment!

Onderweg naar huis kwam er nog een sanitaire stop voor Bella en in die grote onbekende buitenwereld bleef ze heel dicht bij Sylvano in de buurt. Dat ontroerde hem ten diepste.

Al met al werd de rit naar huis de mooiste reis die Sylvano ooit gemaakt heeft en vanaf dat moment begon er een nieuw hoofdstuk in zijn leven. Vol liefde, vertrouwen en avontuur.

Bij thuiskomst stonden we er gelukkig niet alleen voor.

De vakkundige trainers van Traumahond wachtten ons thuis al op om Bella te begeleiden bij haar eerste kennismaking met haar nieuwe thuis.

Zo kon ze stap voor stap de omgeving verkennen en wennen aan alles wat ineens nieuw voor haar was. Daar zijn we hen nog altijd enorm dankbaar voor.

Dankzij hun liefdevolle begeleiding verliep die eerste kennismaking lekker relaxed!

En Sylvano? Die speelde de sterren van de hemel. Hij bleef dicht bij Bella, gaf haar alle ruimte om op haar eigen tempo alles te ontdekken en was er voor haar bij elke stap. Zij kon helemaal op hem leunen.

Na al die weken waarin zij elkaar steeds beter hadden leren kennen, werd hier meteen zichtbaar hoeveel vertrouwdheid er al tussen hen was ontstaan.

Wat een dreamteam in de dop!